- Eres muy condescendiente juzgándote... ese, ese es tu problema, tu gran problema. Lo racionalizas todo, no eres sincero contigo mismo. Hablas de escribir un libro, pero al final prefieres comprarte el Porsche o engañas un poquito a Emily y le das la vuelta a la verdad al hablar conmigo y lo próximo será que te verás frente a un comité del Senado dando nombres, delatando a tus amigos.
- Te crees muy justo... ¿verdad? Somos personas, somos seres humanos ¿entiendes? ¡Tú te crees Dios!
- Bueno... tengo que basarme en algún modelo anterior
Mostrando entradas con la etiqueta citas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta citas. Mostrar todas las entradas
miércoles, 2 de noviembre de 2011
domingo, 31 de julio de 2011
lunes, 18 de julio de 2011
jueves, 23 de junio de 2011
jueves, 21 de abril de 2011
Cuando de veras te sientes solo.
Cuando de veras te sientes nadie.
Cuando no sólo los domingos te preguntas quien coño eres.
Cuando no puedes dar nada por perdido...
... porque no tienes nada.
Y nadie está ahí para ti.
Es entonces cuando la echas de menos, como si alguna vez no lo hubieras hecho.
Etiquetas:
arte,
caos,
citas,
general,
la última esperanza
domingo, 10 de abril de 2011
10 Vid. SATORRAS FIORETTI, Rosa María, Lecciones de Derecho eclesiástico del Estado, Editorial Bosch, 2000, Barcelona, pág 155-156, y al respecto también consultar STC 25/1981, de 13 de febrero, como señala correctamente la autora sobre el alcance de este precepto consitucional en los centros de enseñanza de caracter privado (o asimilados); Vid. de igual manera SOUTO PAZ, Jose Antonio, Derecho eclesiástico del Estado: el derecho de la libertad de ideas y creencias, Marcial Pons, 1992, Madrid, Pág. 90-91 y 155-156 y STC 5/1981, de 13 de febrero, sobre los límites del adoctrinamiento religioso y moral en los centros escolares.
La parte que más ODIO de hacer trabajos para la universidad es que un párrafo de 20 líneas lleva unas 3 o 4 notas al pie de este estilo.
sábado, 13 de noviembre de 2010
miércoles, 3 de noviembre de 2010
25 de diciembre de 2009
Uno de esos putos días negros de mierda cuando nada es agradable y todo lo que sucede es una excusa para la ira. Un outlet para las emociones almacenadas, un arsenal, una armadura. Estos son los días en los que odio el mundo, odio a los ricos, odio a los felices, odio a los que se conforman, odio a los que ven la televisión, a los bebedores de cerveza, a los más satisfechos. Porque yo sé que puedo ser un poco de todas esas cosas odiosas y entonces odiarme a mí mismo por hacer lo mismo. No hay ninguna prevención, directiva o enfoque seguro para vivir.
Cada uno de nosotros conocemos nuestro propio destino. Sabemos por nuestros jóvenes cómo vamos a ser tratados, como nos recibirán, cómo acabaremos.Estas cosas no cambian. Puedes cambiar tu ropa, cambiar tu corte de pelo, tus amigos, ciudades, continentes, pero tarde o temprano tu propio yo siempre te coge. Siempre te espera en las alas. Las ideas se arremolinan, pero no se pegan. Aparecen, pero luego se van, como la lluvia de un parabrisas. Uno de esos días lluviosos, un coche explota en mi cabeza, el ambiente de este coche es un espejo de mi cráneo.
Mojado, húmedo, goteos y ventanas empañadas por el frío. Paredes de color gris. Nada bueno en la radio. Ni un pensamiento en mi cabeza.
Cada uno de nosotros conocemos nuestro propio destino. Sabemos por nuestros jóvenes cómo vamos a ser tratados, como nos recibirán, cómo acabaremos.Estas cosas no cambian. Puedes cambiar tu ropa, cambiar tu corte de pelo, tus amigos, ciudades, continentes, pero tarde o temprano tu propio yo siempre te coge. Siempre te espera en las alas. Las ideas se arremolinan, pero no se pegan. Aparecen, pero luego se van, como la lluvia de un parabrisas. Uno de esos días lluviosos, un coche explota en mi cabeza, el ambiente de este coche es un espejo de mi cráneo.
Mojado, húmedo, goteos y ventanas empañadas por el frío. Paredes de color gris. Nada bueno en la radio. Ni un pensamiento en mi cabeza.
Lo mismo que hace dos entradas.
Etiquetas:
arte,
caos,
citas,
la última esperanza,
música
lunes, 25 de octubre de 2010
One of those fucking awful black days when nothing is pleasing and everything that happens is an excuse for anger. An outlet for emotions stockpiled, an arsenal, an armour. These are the days when I hate the world, hate the rich, hate the happy, hate the complacent, the TV watchers, beer drinkers, the satisfied ones. Because I know I can be all of those little hateful things and then I hate myself for realising that. There's no preventative, directive or safe approach for living. We each know our own fate. We know from our youth how to be treated, how we'll be received, how we shall end. These things don't change. You can change your clothes, change your hairstyle, your friends, cities, continents but sooner or later your own self will always catch up. Always it waits in the wings. Ideas swirl but don't stick. They appear but then run off like rain on the windshield. One of those rainy day car rides my head implodes, the atmosphere in this car a mirror of my skull. Wet, damp, windows dripping and misted with cold. Walls of grey. Nothing good on the radio. Not a thought in my head.
domingo, 10 de octubre de 2010
Hace tiempo que se fue el verano y volvió mi capucha.
Etiquetas:
arte,
citas,
idas de pinza,
la última esperanza
domingo, 12 de septiembre de 2010
miércoles, 1 de septiembre de 2010
Absurdo.
Es tan simple como eso, me siento absurdo. No sé si las palabras que digo tienen sentido, si alguien entiende lo que de verdad tengo entre manos. La sensación de vacío interior.
El darte cuenta de que no eres nada para nadie. Un par de tardes, una noche, un conocido o alguien con el que compartes una habitación de hotel. Una charla en un metro, o el conocido de un amigo que se sienta a tu lado en una de esas comilonas en las que más que de verse, se trata de aparentar y ostentar logros.
Me siento deshubicado, me siento ignorante. Repito una y otra vez las mismas muletillas, las mismas frases, las mismas estructuras. Vivo en un bucle del que no sé salir y del que, si saliera, me sentiría perdido.
No hago nada. No quiero nada.
A veces me aborda la idea de hacer la maleta y escaparme de aquí y vivir como un anacoreta, lejos de aquí. Otras veces, el suicidio me parece una vía aceptable. Pero luego vuelvo a poner los pies en el suelo y me doy cuenta de lo miserable que es pensar en todo esto, cuando sé que no tengo valor para ninguna de estas dos empresas.
Sólo pido ya una cosa, olvídame, y seguiré consumiendo oxígeno, seguiré siendo un sitio ocupado en alguna biblioteca, encorbado frente a un libro, enclaustrado en mi propio yo; hasta que un día venga a buscarme el hermano de Hipnos.
Es tan simple como eso, me siento absurdo. No sé si las palabras que digo tienen sentido, si alguien entiende lo que de verdad tengo entre manos. La sensación de vacío interior.
El darte cuenta de que no eres nada para nadie. Un par de tardes, una noche, un conocido o alguien con el que compartes una habitación de hotel. Una charla en un metro, o el conocido de un amigo que se sienta a tu lado en una de esas comilonas en las que más que de verse, se trata de aparentar y ostentar logros.
Me siento deshubicado, me siento ignorante. Repito una y otra vez las mismas muletillas, las mismas frases, las mismas estructuras. Vivo en un bucle del que no sé salir y del que, si saliera, me sentiría perdido.
No hago nada. No quiero nada.
A veces me aborda la idea de hacer la maleta y escaparme de aquí y vivir como un anacoreta, lejos de aquí. Otras veces, el suicidio me parece una vía aceptable. Pero luego vuelvo a poner los pies en el suelo y me doy cuenta de lo miserable que es pensar en todo esto, cuando sé que no tengo valor para ninguna de estas dos empresas.
Sólo pido ya una cosa, olvídame, y seguiré consumiendo oxígeno, seguiré siendo un sitio ocupado en alguna biblioteca, encorbado frente a un libro, enclaustrado en mi propio yo; hasta que un día venga a buscarme el hermano de Hipnos.
viernes, 27 de agosto de 2010
martes, 24 de agosto de 2010
argiak
24mm f/2,8 1/2 seg ISO 1000
Posprocesado Lightroom 3.0 y Photoshop CS5
Posprocesado Lightroom 3.0 y Photoshop CS5
Argiak
Argiak piztuta topatzen ditut
kalera irteten naizen orduan
iluntzean nork pizten ote ditu
argi horiek ezkutuan?
kalera irteten naizen orduan
iluntzean nork pizten ote ditu
argi horiek ezkutuan?
Atzo itzaltzen ikusi nituen
goizean lanerantz nindoala
gaua erretiratzen hasia zen
eguzkia jalgitzen zela.
goizean lanerantz nindoala
gaua erretiratzen hasia zen
eguzkia jalgitzen zela.
Argiak onak dira,
jakin nahi nuke nola,
jakin nahi nuke nork, zerk
pizten dituen...
jakin nahi nuke nola,
jakin nahi nuke nork, zerk
pizten dituen...
Jakin nahi nuke,
nola pizten diren...
Jakin nahi nuke,
nola pizten diren...
nola pizten diren...
Jakin nahi nuke,
nola pizten diren...
Ametsak pizteko,
eta esperantza
ilunaldietarako,
argiak.
eta esperantza
ilunaldietarako,
argiak.
Batak bestearen
egietan ere,
desioak ikusteko
argiak.
egietan ere,
desioak ikusteko
argiak.
Jakin nahi nuke,
argiak pizten...
Jakin nahi nuke,
jakin nahi nuke,
nola pizten diren...
argiak pizten...
Jakin nahi nuke,
jakin nahi nuke,
nola pizten diren...
Gogoak ere
hirietako
argi antzera
piztu daitezen
gure gauetan.
hirietako
argi antzera
piztu daitezen
gure gauetan.
miércoles, 18 de agosto de 2010
Me llamaron a voces, pensando que yo tenía aquello que ellos querían. No fue así, y poco tardaron en darse la vuelta y caminar en dirección contraria buscando aquello que se prometieron no tener.
Etiquetas:
arte,
caos,
citas,
escritos,
estupidez,
fotografía,
frases,
idas de pinza,
la última esperanza
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

